Contos de medo: 1º ciclo ESO – 1º Premio

Irene González Pais

Terror na cama
 

Nunha aldea lonxana de cuxo nome non me quero acordar, había unha casa no medio do monte na que vivía un home malvado con un corvo negro que asustaba cos seus berros todas as noites.
Aquela casa tiña una horta inmensa con moitas árbores milenarias polas que non podía entrar nin un só raio de sol, habendo así una sombra que facía todo aquel terreo sospeitoso e, ó mesmo tempo, algo de moito interese para descubrir.
Ó fondo daquel extenso terreo atopábase un profundo pozo do que dicían que tiña una lenda misteriosa e que todo aquel que se achegaba a curiosear non viña de volta para contalo.
Un día os dous rapaces máis valentes do pobo do lado non podían descansar tranquilos con tanta curiosidade sobre aquel estraño home e o corvo daquel tenebroso bosque. Polo tanto, decidiron acudir e revelar todos os segredos que levaban tantos anos na boca da xente.
Saíron da casa sen que ninguén soubese nada. Valentes eran pero cando chegaron ó sitio tanto un coma o outro recuaron un pouco, pero de repente a valentía triunfou e alí se meteron sixilosamente no medio da penumbra.
Foron directamente ata xunta do pozo e sen saber por que alí lle apareceu o corvo, emitindo uns berros fortísimos. Rapidamente colleu a un dos rapaces coas súas garras pola camisa, ó outro deulle tempo de agocharse detrás do tronco dunha árbore e aínda que mexaba por si de medo, puido ver como se abría a tapa do pozo e alí dentro caía o seu mellor amigo. Os seus berros fixeron que un temblor de pánico percorrera todo o seu corpo e quedou sen alento cando veu que chegaba o vello malvado cun caldeiro na man.
O corvo pousouse no seu ombreiro satisfeito de terlle feito ben o traballo ó seu amo, e este abriu a tapa do pozo e meteu o caldeiro cunha corda dentro. E cal sería a miña sorpresa do que sacou… era un caldeiro cheo de sangue e centos de ollos bulideiros de todas as últimas persoas que caeran ó longo do tempo naquel pozo tan maquiavélico.
Resulta que non era un pozo de auga coma todos os demais, senón que era un pozo de sangue e cheo de ollos e ósos flotando en todo aquel manto vermello. O home botouse a todo o que había dentro do caldeiro e pegouse unha boa zampada; foi a súa cea.
Unha estraña dor de estómago apoderouse de min, e sen poder controlalo, todo canto tiña dentro, saíu disparado como se fose unha persoa posuída polo demo. No momento sentín alivio pero o medo quedou dentro ó descubrir que aquel non era un home estraño, era un vampiro con todas as letras, non acababa de crer todo o que acababa de ver. O misterio quedaba resolto.
Con toda a mágoa do mundo polo que lle pasou ó meu mellor amigo pero ó mesmo tempo contento por salvar a miña vida, mal como puiden saín de alí enganchando en toda rama canta había e dando patadas no cu de tanto que corrín, ata que cheguei á miña casa.
Espertei, suando de tanto correr, e cunha mexeira que chegaba dende o pixama ata o colchón, estaba todo empapado.
Vaia noite que pasei, espero non volver a ter outro pesadelo coma este nunca máis.

 
FIN

Advertisements

Deixar unha resposta

introduce os teu datos ou preme nunha das iconas:

Logotipo de WordPress.com

Estás a comentar desde a túa conta de WordPress.com. Sair / Cambiar )

Twitter picture

Estás a comentar desde a túa conta de Twitter. Sair / Cambiar )

Facebook photo

Estás a comentar desde a túa conta de Facebook. Sair / Cambiar )

Google+ photo

Estás a comentar desde a túa conta de Google+. Sair / Cambiar )

Conectando a %s