Contos de medo: 2º ciclo ESO – 2º Premio

Zayra García Rodríguez

Unha festa que ninguén quixo recordar
 

Achegábase o Samaín, e como era de costume por todos os rapaces, comezaron tamén as tardes enteiras sen saír da casa, os tremendos gastos das nais, non en materiais como teas ou fíos, senón máis ben en aperitivos e bebidas para os seus entregados fillos para ter un disfraz único. E como non, non pode faltar a enteira dedicación e a satisfacción de facelo un mesmo.

Como ía dicindo, tamén había moita xente comprando caramelos para que os grupiños de rapaces non lles encheran as casas de ovos e papel hixiénico, pero había un grupo de rapaces e rapazas en especial, un que non se aferraba aos típicos monstros desta época como son os zombies, demos, bruxas, homes-lobo… non. Eles eran diferentes e aínda que xa tiñan entre 16 e 17 anos, non perderan o seu neno interior, ou polo menos non o gardaran.

Estes decidiron facer un disfraz en conxunto para todos, e si, dixen un, porque a súa idea era facer un enorme traxe onde colleran eles cinco. Cada persoa tiña un papel que desenvolver, o máis decidido e valente poñeríase á cabeza, os máis mañosos nos brazos, e os máis áxiles nas pernas. Xa que era un proxecto difícil, habería que facer ocos nas extremidades para as cabezas.

Dúas noites antes da esperada festa os nosos amigos xa tiñan o seu monstro rematado e listo para saír a escena, non obstante o instituto aínda os tiña presos. Nun descanso que fixeron na clase de Química reuníronse os cinco para falar do percorrido que ían facer aquela noite, todos propuxeron ir ata unha casa un tanto vella, aínda que non moito, que se situaba no noroeste da cidade, preto dun vello aserradeiro. De súpeto, Willy preguntou , ao estar o camiño escuro e ser de noite, se poderían poñer nos ollos do seu terrorífico monstro unha especie de líquido fosforescente que brillaba na escuridade que podían conseguir facilmente. Todos estiveron de acordo e engadiron uns recipientes nos ocos dos ollos con ese estraño mexunxe dentro. Tíñanos que selar moi ben xa que o líquido era tóxico.

Por fin!!! A esperada noite chegou máis rápido do esperado. Todos os nenos da cidade que saían á caza dalgúns doces, felicitaban a aquel grupo de amigos que se sentían orgullosos da súa obra de arte. A media noite estaba cerca e a súa última parada sería a casa das aforas. A porta estaba entreaberta e os rapaces saudaban para ver se había alguén, …da nada, soou unha voz fráxil e doce que parecía estar perecendo dicir: …pasade rapaces… o voso disfraz é moi bonito e moi traballado… estaredes cansados de andar a pedir polas casas… pasade pasade, e acomodádevos no sofá…

O grupo de amigos sobresaltouse, pois non vían a ninguén! Nin nas escaleiras, nin no salón, na porta… ninguén! Miráronse uns aos outros e cando voltaron a vista, unha velliña facía sinais para que se acercaran.

Pronto comezou a tronar e os raios caían bastante cerca da casa, pasaran os minutos e eles sentíanse un pouco incómodos pola mirada desta peculiar muller. Charlaran bastante tempo sobre os seus estudos, as carreiras que querían estudar… en fin, o típico que che preguntan cando non che coñecen. Xa era moi tarde e os amigos despedíronse desta velliña que parecía ter algún escuro secreto agochado, pero que no fondo resultou ser moi agradable.
Antes de marchar podédesme facer un pequeno favor? Hai unha pequena serra de man no aserradeiro que me caeu na mudanza, e como son moi vella ese sitio é moi perigoso para min, podédesma coller? – preguntou a muller.

Os rapaces accederon sen problemas, pero o traxe enganchóuselles e tiveron que baixar así. O chan estaba cheo de aseillas e serras enormes e afiadas, pero non encontraron a serra de man, de súpeto, acendéronse as luces como por arte de maxia, pero non era maxia, outra vez a tormenta que os ameazara antes volvía con máis forza e un dos raios caera nos controis do aserradeiro.

Os nosos amigos tiñan os nervios a flor de pel, estaban exaustos, en shock, non se podían mover, porén coas últimas reservas de valor que lles quedaban intentaron saír de aí con ese molesto traxe.

Un dos raios alcanzounos e fixo verter aquel líquido tóxico e fosforescente sobre as súas caras, e xunto coa electricidade os seus corpos fundíronse co traxe deformándoos completamente e converténdoos no máis horrendo dos monstros.

A vella e a casa desapareceran misteriosamente de aqueles arredores. Correron e correron, caeron, pero non se detiveron indo cara as súas casas ,onde cada persoa que os vía gritaba de terror, fuxía, tirábanlles cousas, e eles indefensos non podían explicar quen eran, quen querían ser ou como identificarse xa que ese raio mortífero lles afectou na capacidade da fala.

Non lles quedou outro remedio que fuxir ata os confíns do mundo esperando a que se acabara aquel pesadelo, e que todo volvera á normalidade, pero non todo era de cor de rosa, e pasaron os anos e os anos… a súa cidade deunos por perdidos por culpa daquel monstro que os aterrara na que foi a peor noite de Samaín da historia.

Por temor a que volvera a pasar, os rapaces xa non ían de porta en porta disfrazados. Co paso do tempo creceron, así como a súa loucura e as ganas de “xogar” co resto de nenos. Ninguén máis o volveu celebrar e cada noite de Samaín, eles volvían á cidade e escribían ao pé dunha estatua: “Volverei o ano que vén…, saíde das vosas casas nenos… que vos quero contar unha historia de Samaín…”.

 
FIN

Advertisements

Deixar unha resposta

introduce os teu datos ou preme nunha das iconas:

Logotipo de WordPress.com

Estás a comentar desde a túa conta de WordPress.com. Sair / Cambiar )

Twitter picture

Estás a comentar desde a túa conta de Twitter. Sair / Cambiar )

Facebook photo

Estás a comentar desde a túa conta de Facebook. Sair / Cambiar )

Google+ photo

Estás a comentar desde a túa conta de Google+. Sair / Cambiar )

Conectando a %s