Frecha de amor

Irene González Pais

Frecha de amor
 

Aínda que soamente a cantante Karina cría nas frechas do amor…, despois de oír esta historia, máis de un verá que Cupido si que existe.
A historia comeza nun lugar remoto da alta montaña leonesa, onde apenas seis veciños se reunían diante da cheminea que acendían nas longas tardes de inverno na casa do señor Pinziano.
As protagonistas eran as vellas historias contadas por aquelas sabias persoas e, sobre todo, os dous únicos nenos que vivían naquela aldea.
Os maiores coas súas tarefas, facían que estes dous nenos estiveran na maior parte do tempo xuntos. A adoración era mutua, non existían as pelexas entre eles, e aos dous lles encantaba a liberdade do campo.
Pasou o tempo, e o neno medrou, o seu futuro estaba alí, no campo; era a súa vida, tíñao clarísimo, todo aquilo facíao feliz. Porén, a nena, desexaba algo máis. O seu destino foi Salamanca. Ser xornalista era algo que sempre tivera na mente. Ela era intelixente e non lle resultou difícil rematar a carreira. Atopou traballo, primeiro, como becaria, e máis tarde, exerceu de corresponsal en varias cidades europeas.
O tempo transcorría, pero aquela xove moza non remataba de ser feliz, coñecía moitos países, xente de todos os xeitos, novas experiencias, das cales se sentía eternamente agradecida, por recibir, máis do que xamais imaxinara. Aínda así, había un oco no seu interior, e iso facía que a insatisfacción fose cada vez maior.
Chegaron as vacacións dun verán moi caloroso, a frescura daquel río que transcorría por aqueles campos xa case esquecidos dende a morte dos seus país, parecía ser necesaria para liberar o estrés acumulado durante estes últimos anos.
Fixo as maletas e, sen dubidalo, tras unha longa viaxe apareceu no pobo da súa infancia. Que sensación máis rara sentiu de súpeto!
Quen era aquela persoa que se atopaba no medio do prado segando a herba? Achegouse onda el, e eu creo, que naquel momento foi cando Cupido lanzou a frecha e aquilo non tivo remedio, fixo efecto ó momento; e a partir de aí xa vos podedes imaxinar…
Todas as noites, antes de ir durmir, doulle as grazas a Cupido por lanzar esa frecha de amor, a eses dous xoves, e así poder existir eu, Beltrán, e meu irmán Manuel, a miña mellor compañía.

 
FIN

Advertisements

Deixar unha resposta

introduce os teu datos ou preme nunha das iconas:

Logotipo de WordPress.com

Estás a comentar desde a túa conta de WordPress.com. Sair / Cambiar )

Twitter picture

Estás a comentar desde a túa conta de Twitter. Sair / Cambiar )

Facebook photo

Estás a comentar desde a túa conta de Facebook. Sair / Cambiar )

Google+ photo

Estás a comentar desde a túa conta de Google+. Sair / Cambiar )

Conectando a %s